Pompoenen

 De zomer is in volle gang, maar in de natuur zijn de eerste pompoenen van dit jaar al uit de grond.Het pompoenseizoen begint al vroeg. Niet in een herfstig veld, maar op mijn tafel in de camper, ergens verscholen tussen de bomen van de Veluwe.

Terwijl buiten de zon door de bladeren filterde en vogels hun zomerse concert gaven, haalde ik mijn kleine naaimachine tevoorschijn. 

Er is iets magisch aan creatief zijn op reis. De beperkingen van een camper dwingen je tot eenvoud, maar juist die eenvoud maakt elk project bijzonder. De naaimachine paste nét op het campertafeltje.

Hoewel de zomer nog lang niet voorbij is, voelde het maken van die pompoenen als een klein voorproefje van de herfst. Een knipoog naar wat komen gaat. En misschien, heel misschien, begin ik binnenkort aan een hele pompoenfamilie. Want zeg nou zelf: kun je ooit genoeg pompoenen hebben?

Een zeepaardje

 Een Zeepaardje in Tilda-stijl – Camper Creativiteit op Zijn Best

Ergens op de Veluwe, met het tikken van de regen op het dak, zat ik in mijn camper met een bakje koffie, een bak vol stofjes en mijn trouwe mini-naaimachientje. En plots was daar het idee: waarom geen zeepaardje maken? Niet zomaar eentje, maar een charmant exemplaar in Tilda-stijl. Elegant, dromerig en net een beetje magisch.

Mijn mini-naaimachine – nauwelijks groter dan een doos chocola – zoemde onvermoeibaar terwijl ik de contouren naaide. Het was even stoeien met de bochtige staart, maar met een beetje geduld en een paar spelden lukte het perfect.

Creatief zijn in een camper vraagt om aanpassingsvermogen. Maar wat het mist aan ruimte, maakt het ruimschoots goed met inspiratie. De wereld buiten inspireert de wereld binnen, en zo werd mijn zeepaardje een symbool van reizen, rust en creativiteit op wieltjes.

Een tas vol herinneringen

Soms heb je niet veel nodig om iets moois te maken. Een paar restjes stof, een beetje tijd… en een hoop liefde.

Voor mijn moeder maakte ik een tas. Niet zomaar een tas – maar eentje van een stof die al een leven achter de rug had. Een oude verschoten broek  die ze niet meer draagt. De broek was te oud om nog aan te trekken, maar nog stevig genoeg om een nieuw doel te krijgen. De borduurmachine maakte een mooi vlinder patroon.  De buitenkant is een restje stof, waar ze  een jurk van maakte. Een vrolijk patroontje dat ze graag draagt.

De tas is voor de boodschappen die ze lopend in het dorp doet.

En nu? Nu wordt er een nieuwe herinnering gemaakt in een tas die ze elke dag meeneemt, en haar herinnert aan mij.

Zo kreeg iets ouds een nieuw leven – en iets praktisch een hart. 💛

Heb jij ook nog stoffen liggen die te mooi zijn om weg te doen?